İçeriğe geçin

Anlasan Yıkık Cümleler Beklemeden

Anlasan olmazdı değil mi? Ben anlatamasam da dilime söz olsan olmazdı. Beni yaşamaya çalışmaktı kolay olan, zoru seçmesen olmazdı. Çünkü senle hiçbir şey olmazdı.

…Oysa her an sana anlatmaktı seni içimdeki. Bu şekilde yıkık cümleler kurmaktı insanların arkasından. Kelime kelime ayırmaktı neyi ayırdığını anlamadan.

Üstelik bazen sevebiliyordum da. Sevginin ne olduğunu düşünmeden. Öyle öğrenmiştim senden. Hırkalar giyerdim üstüme, bu hayattaki ateşten uzak durayım diye. Sakallarım hep uzun zaten, hep bir delilik hali var bende. Görenler “deli bu adam” derler yine de severlerdi beni, benim sevmemi beklemeden.

-Kaç kere duvarlara konuştun?
-Hiç.
-Nasıl hiç?
-Hiç işte, olmayan bir şeye dendiği gibi. Ya sen?
-Hep.
-Nasıl hep?
-Hep işte, sürekli olan ama bazen anladığımız şeyler gibi. Sen gibi.
-Ben hep miyim?
-Ben hiç miyim?
-…
-Bak hepsin işte.

Konuştukça dilim kanıyordu, sen mi koymuştun bu cam parçalarını buraya? Susmak istiyorsam da, beceremiyordum. Neydi o? Bıçak mı, cam mı gerçekten?  Artık iyiyim. Adını unuttum, kanamıyorum.

Anlasan Yıkık Cümleler Beklemeden” üzerine 1 yorum

  1. Seda Sitem dedi ki:

    Böyle bir hüznü yaşamak olgunlaştırıyor mu peki?

    Cevapla

Söyleyecek bir şeyin yok mu?