İçeriğe geçin

İnanmaya Çalışıyorum

Hiç düşünmemiştim kaç baharı kaldı diye ömrümün, sen vardın. Her yeni güne bir baharla uyanırdım. Sebeplerim sendin. Yaşama sebebim, gülüş nedenim, sevgilerim, nefretim… Kaç zaman geçirdik seninle, saymadım. Nereden bilebilirdim bir gün olmayacağını. Gerçi hala varsın. Kokun var yastığımda, yüzün var duvarlarımda, mektupların var, cümlelerin ve gidişin.

Ben sevgimle bile paylaşamazken seni, sen kimlerle paylaştın kendini, en mahrem yerlerini? Kim sardı bedenini, kim dokundu tenine, kim kokladı benim kıyamadığım cennetleri? Hangi geçmişe bıraktın senin için sıradan benim ömrüm olan o günleri? Hiç mi sevmedin? Hiç mi hissetmedim?

Faydası yok çığlıklarımın, biliyorum. Ama silip atamıyorum aklımdan gidişini.

Artık baharlara uyanamıyorum. Sen yoksun…
Bedenime küstüm, ellerime, saçlarıma, tenime, kendime, her yerime… Her yanımda sen varsın, senden kalanlar var. Dayanamıyorum, sen gittin her şey bitti. Önce yastığımdaki kokun astı kendini, ardından duvarlarımdaki yüzün kayboldu. Mektupların da yok artık, yaktılar kendilerini. Bir gidişin kaldı, bir sen.

Öyle bir yerdesin ki, öldüremiyorum seni. Kıyamıyorum, acıyamıyorum. Bazen bir yumruk savuruyorum göğsüme, canın acıdı sanıyorum, üzülüyorum. Olmayacak böyle…

Senin canını yakmadan kurtulmalıyım senden. Cümlelerim de bitti zaten her şey gibi. Ben gidiyorum sen kal. Yastığımdaki kokun bekliyor beni.

Söyleyecek bir şeyin yok mu?