İçeriğe geçin

Renklere

Birden kapandı maviye bakan gözlerim. Siyahla beyaz arasında bir yerde kaldım. Ne beyaza koşabiliyorum artık ne siyaha dokunabiliyorum. Renklerini kaybettim yeşilin. Bembeyaz örtü çektim üstüme, önce ellerime indi karlar sonra bütün tenime.
Kıpkırmızı olan yüreğim bile yitirdi siyahını. Nefes alamaz oldum, düşünemez…
İçime çektiğim bulanık hava, boşluğa bıraktı yerini. Biraz zehir, biraz soğuk ve biraz da tarifsiz tatlı acılara gark ettim kendimi.
Bir huzursuzluk sardı huzuruma uzanan dalları. Saçlarıma dokunamıyor, kaskatı uzanmış boşluğu seyrediyorum. Gözlerim açık mı kapalı mı bilmiyorum.
Bekliyorum; aydınlık içinde beyaza koşabileceğim, koştukça sevebileceğim bir hayatın başlamasını. Saatlerce bekledim, belki günler aylar geçti ama ben değişmedim. Hala ellerim bembeyaz, dudaklarım renksiz ve gözlerim… Gözlerim ne haldeler hiç bilmiyorum.
Kaskatı uzanmış boşluğu seyrediyorum.

Söyleyecek bir şeyin yok mu?