İçeriğe geçin

Uyuyamıyorum

Uyuyamıyorum kaç gecedir. Uyandığımda da geceyi yaşıyorum. Hep fazla oldu yaptıklarım, yaşadıklarım. Azı da başaramadım. Anlayacağın kararını bulamadım. Tıpkı seni sevdiğim gibi, aynı sana büyüttüğüm hislerim gibi. Her şeyimle, her şeyini sevdim senin her şeyimi verdim severken seni. Gülüşümü, gözyaşımı, acımı, sevincimi…

Oysa sen hep sakladın kendini, her şeyini. Ne gülüşüne dokunabildim, ne gözyaşını silebildim. Her şeyini sakladın. Bir parçanı bile paylaşmadın, giderken de her şeyimi aldın. Neyim kaldı sana? Neyini bıraktın bana?

Dudaklarım hala var ama gülemiyorum, gözlerim var ağlayamıyorum, belki hislerim de var…anlayamıyorum.

Tek yüreğim değil alıp götürdüğün, her parçamdan bir zerre aldın, kopardın, kırdın. Acımadı inan, acımıyor.

Aldıkların dolmadı, kopardıkların kapanmadı, kırdıklarınsa hala aynı. Yarım kalmak acıtıyormuş. Bildiğimden değil kalan anılarım öyle diyor. Hatırla acılarımı da koparmıştın.

Şarkılarda arıyorum kaybettiklerimi, anlamaya çalışıyorum… hatırlamaya! Bazen bir hayal giriyor evime, sensin herhalde. Düşüncelerim de gitmiş seninle. Yüzün bile gitmiş duvarlarımdan, kokun da yok. Böyle bıraktın işte beni. Yavaş yavaş tanımaya çalışıyorum bu bedeni, bu sesi.

Kimbilir bir gün geri gelirsin belki, gelirsen götürdüklerini de getir… Unutma emi…!!!

Söyleyecek bir şeyin yok mu?