İçeriğe geçin

XXI. VII.

19 ay geçirdim senden sonra ama seninle. Biliyorum kokunu alamıyor, sesini duyamıyorum. Eskisi gibi dizine de yatamıyorum ama yine de seninle yaşıyorum. Sevdiğin filmleri izliyorum tekrar tekrar, ve o sahnede…. Yüzüne bakıyorum varsın gibi. Tebessüm ediyorsun gözünden yaşlar akarken. Sarılmak istiyorum… Boşlukla dolduruyorum yerini.

Odada dolanıyorsun ne yapacağını bilemeden. Gel diyorum. Gel. Otur yanıma yine sarıl sımsıkı, öylece kalalım dakikalarca. Ve saçların. Yüzüme değsin, kokusunu içime çekeyim. Sonra gözlerine bakarken ben, başını eğ sen. Hep nemli gözlerinle bakma bana, nolur! Dayanamıyorum. Parçalanıyor içime attığın tohumlar, parçalandıkça çoğalıyor ve acıyla seviyorum seni. Canım yanıyor teninde kan ter içinde kalırken. Dayanamıyorum. Parçalanıyor eski bıraktığın izler içimde. Her zerrende görüyorum önceleri. Dayanamıyorum. Gözlerim doluyor, gülüyorum.

İnkar ederek seviyorum, kendimi ve beni ben yapan her şeyi. Değer mi bilmiyorum….. Aslında biliyorum. Değmez. Varlığında çektiğim onca acıya rağmen, yokluğunla da mutlu olamıyorum.

Gelme diyorum. Gelme. Oturma yanıma, sakın dokunma. Temiz bırak beni. Değmesin saçların yüzüme, duymak istemiyorum kokunu. Bakma öyle kirli gözlerle.

Dayanamıyorum…

XXI. VII.” üzerine 2 yorum

  1. Pınar dedi ki:

    Yinede aklında kalmış unutmak zor tabi değil mi?

    Cevapla
    • Erbil Deniz dedi ki:

      İlla yaşamak mı gerekiyor yazmak için?

      Cevapla

Söyleyecek bir şeyin yok mu?